Snel/traag.

Het is pas als je een fotografie workflow toepast en er midden in zit dat je er de nadelen van ondervindt.

Analoog was een hele tijd in de verdrukking door het ‘veel belovend land’ van de snelle fotografie.  Tot je er midden inzit en ook de nadelen ervan ontdekt.  De snelle fotografie (te beginnen met het fototoestel) is zeer complex (gelukkig maar, getuige de vele cursussen).  En éénmaal ‘toch’ dit allemaal onder de knie staan er ‘geen limieten’ meer op de wereld van het ‘te veel’: te veel beelden, te kleurrijk, te scherp, te clean, te grote afdrukken (door anderen gemaakt) om niet te spreken over de ‘gedrochten’ van de HDR toestanden (zie de fotoclub syndroom toestanden).

En het grootste nadeel van de snelle fotografie is nl. al de ‘massa tijd’ die je spendeert aan het schermwerk, zonder dat je enige garantie hebt dat het beeld ook op ‘dezelfde manier’ getoond wordt op al die ‘andere variaties van schermen’.

Een beeld is pas een beeld als het geprint wordt.

Ondertussen wordt de trage fotografie terug als een volwaardig alternatief aanzien , zoekt het eerder de meditatieve, kunstzinnige weg…
Traag bij de opnames, traag bij de verwerking ervan én een heerlijke tijd bij het zelf printen in de doka. De fotograaf kan het hele proces zelf ‘bemeesteren’: de print is een wezenlijk onderdeel van de trage fotografie. Bovendien blijven vele doka print technieken uniek: bvb collodium, zoutdruk silver gelatine print, palladium print.

Is de trage fotografie nog commercieel haalbaar? Kan je ervan leven? Wellicht niet, maar dat is de ‘aan het scherm gekluisterde’ fotografie evenmin. De snelle fotograaf is veroordeeld tot het zoeken van een 2de job.

Lees in dat verband ook: https://efbeo.blog/2017/04/27/fotograaf-mv/

Als zelfs een topfotograaf (Stephan Vanfleteren) om steun vraagt aan de overheid, dan weet je het wel…

Apple

Af en toe keek ze vrij ernstig naar haar scherm… “Slechte cijfers?” vroeg ik…  Niet echt glimlachte ze.  Ondertussen kon het studenten getater van de bank achter ons haar niet storen…

“Al Richter gaan bewonderen in het SMAK?” was m’n 2de poging… De stijlvolle vingers gleden over het toetsenbord en een stille glimlach was haar vriendelijk antwoord.

In ‘me_too’ tijden leek het me niet gepast om nog een derde vraagje te verzinnen.  M’n uitgesmeten visjes stierven dan maar een eenzame dood.  De “Apple” dame leek niet te verwurmen: ze was ‘te’ verdiept in haar academische drukte… 🙂

F1381_04_01F1381_04_02

Dan me maar gefixeerd op de prachtige Vlaamse lucht_landschappen… 🙂

F1381_05_01F1381_05_02

F1381_06_01F1381_06_02

 

De trein is altijd een beetje reizen 🙂 : snel reed de ‘machinist’ het Zuid binnen…

fotogroet, fred

ps: de TMY-2 @800 iso in X-tol 1+1, 20°C, 10′ à 10′ 30″ houdt goed stand, zien wat de prints geven

 

Zonder…

“Zonder”… zei ik.  En ze keek verrast (en toch blij?) op dat ik haar durfde aanspreken… “Zonder kunnen we tegenwoordig niet meer”.. vervolgde ik en wees haar al die geconcentreerde voor zich uitstarende blikken aan. “Jaaaaaaa!”, antwoordde ze.  Alsof ze wou zeggen “Ik kan best zonder!” en  “we hebben er gisteren nog over gehad…”.   Ze moffelde gauw haar ‘smart’ weg.  Het ijs was meteen gebroken.

Op de trein, we stapten samen op,  kwam ‘zij’ rechtover mij zitten, ‘ik’ een beetje fier met de gedachte:  ‘ze zal zeker wat bescherming zoeken in deze boze wereld’ of nog: ‘van deze ‘ouderling’ zal ze wel niets te vrezen hebben’…

Maar naarmate het gesprek vorderde besefte ik dat ze helemaal geen bescherming nodig had.  Zelfstandige meid van 22, globetrotter, master studente in Gent, Franse maman, Hollandse vader, Gent’s accent? (neen eerder Brussels accent met dezelfde rrrrr…), hockey speelster, te weinig fotografie kennis (vond ze zelf), boogschutter… Sociaal, opleiding voor vrijwilligster werken met pleegkinderen enz…Liever een doener dan een denker, vermoed ik.

En gedreven…

De tijd vloog voorbij… (Met de trein is steeds een beetje reizen).  Brussel was plots heel kort bij, veel te kort, tijd te kort… Gauw nog wat dank en afscheid (en fotoke) genomen.

k_DSCF6640.jpg

Bij het verlaten van de trein besefte ik… wist haar naam niet, geen mail gegevens, niets…Alleen een pareltje en een fotootje… maar ooit komt het misschien toch tot een echt portret?  En wie weet legde ze haar slimme compagnon toch nog even opzij… 🙂

Fotogroet, fred

ps: de tentoonstelling ‘Land van fotografie’ was ontgoochelend… te veel ‘kunstzinnige rommel… met enkele uitzonderingen…