Back to the future!

Heb jij dat ook?? Dat je zo weinig vertrouwen hebt in de ‘leveranciers’ van vandaag?

Batterijtjes worden zo geprogrammeerd dat na 2 jaar de geest geven.  Een CD of DVD ‘opzetten’ doe je met een bang hart, zouden die het nog doen?  Een fototoestel dat het 3 jaar uithoudt, gezegend ben jij.  Wasmachines en smartphones ontvlammen. VW belazert ons dat het niet mooi meer is…

Alles waar software inzit (SW, eswé voor de gemakkelijkheid), kan ons, gewild of ongewild, door tegenslag of geprogrammeerd, steeds op het slechtste moment in de steek laten, en meestal vroeger dan later. Ik typ hier met een bang hart, vraag me af wanneer ik nog een back-up gemaakt heb van al die SW, de paniek slaat toe.

‘SW’ zorgt ervoor dat we afhankelijk zijn van de leverancier, elk product wordt een ‘gesloten systeem’. Je kan niets meer zelf herstellen: overgeleverd aan z’n goodwill mét bijhorend prijskaartje.

‘SW’ bezorgt ons stress…

Software zou het ons gemakkelijk maken… maar is dat wel zo? Elk voordeel heeft een nadeel (dixit Cruyff beweert men, maar ‘sales people’ weten wel beter). En ja ik besef, we kunnen amper ‘terug.  Maar soms, soms… 🙂

En vandaag, grote glimlach, vandaag ‘ligt’ er hier een ‘LP, long playing record‘ (je leest het goed) een LP van Leonard Cohen in levende lijve op tafel (foei van mij, iets te oneerbiedig dit). Neen niet z’n LP ‘The best off” van het gezegende jaar 1961, neen neen, een LP van vandaag, van nu!

leonard-cohen

Ik ruik de vinyl. Ik hoor de statische elektriciteit knetteren als ik ze uit haar hoes neem: verjaag alle stofjes en bescherm ze tegen alle mogelijke krasjes, maar hier ik ben zeker van, deze gaat het nog doen: jaar in jaar uit, zonder stress, zonder druk.  Vinyl waar je kan opbouwen, op vertrouwen. Met af en toe een krasje, zalig.

Er zijn nog zekerheden in het leven…

Groet, Fred

Genuine Silver Gelatin

Vandaag verrassing van formaat: het jaarlijks, dit jaar ‘2017_beste_wensen‘ kaartje/bariet printje van Francis, viel in de bus.  Telkenmale kijk ik er naar uit. Super mooi geprint dit keer (steeds weer), op het prachtige semi-matt Ilford WA bariet papier, met een frêle lichte sepia/chamois toon. Onreproduceerbaar hier op het scherm, onzichtbaar voor jullie op die smart_tablet_screen_gedrochten.  🙂

Je moet het dus hebben van m’n woorden: voor de analogers onder ons, en ik lieg niet, 🙂 de combinatie semi-matt warmtoon papier van Ilford te samen met de warmtoon papierontwikkelaar van Agfa én het vakmanschap van Francis, geeft een heel mooie, niet opdringerige, tint.

Met op de achterzijde van het tweeluik, tot m’n grote verbazing, de Ilford stempel: een brilliant idee van Ilford.

M’n dag kon niet meer stuk.

2017-jpeg

Ilford Sticker

Trage, analoge, winter groet… 🙂

Fred

ps1: een scherm kan op generlei wijze de inhoud en diepte van een doka barietprint weergeven.

ps2: beide producten kunnen online besteld worden bij Retro-Camera

Nick Brandt

 

Op Safari bij jou thuis? Sinds Nick Brandt zijn safari_beelden te boek stelde, kan het. Je moet de deur niet meer uit.

Fotograaf Brandt heeft met z’n boek “ON THIS EARTH, A SHADOW FALLS”  ISBN  978-1-938922-44-2 de safari fotografie ‘her’ uitgevonden: méér, het is een nieuwe standaard, een nieuw referentie. Het zijn zomaar geen candid opnames van wilde dieren: het zijn echte minitieus gekadreerde portretten: wat een vakmanschap, wat een liefde voor de natuur en het wilde dier.

een hele reeks beelden van Nick Brandt vind je hier

Ondertussen gaat het verdelgen van duizenden wilde dieren maar gestaag voort en met de Big Life Foundation wil hij daar z’n steen bijdragen om dit uitmoorden verder te verhinderen.

Biglife

O ja, Brandt krijgt navolging: ook een bezoekje waard trouwens en bovendien ook op korte afstand te bekijken: het werk van fotograaf Nicolas Springael,  Blaesstraat 136 1000 Brussel, kort bij het Vossenplein. Je bespaart je een lange vliegtuigreis…

Traces sauvages

Warme wintergroet, Fred

ISBN 978 0 615 38574 7

Selphy

Neen, geen selfie… geen foto, geen beeld.  Maar een printer! Zelfs een kleuren printer! Een 15/10 kleuren printer.

Niet een cartridge streepjes printer waarvan je ‘of’ te  weinig fotopapier beschikbaar hebt, ‘of’ waarvan de inkt van de cartridges veel te vroeg verbruikt werd, ‘of’, erger, waarvan de cartridges weeral verstopt zijn… Niets van dat alles. Neen de printer gebruikt een schitterende techniek: de dye-sublimation technologie: ‘zonder’ de vermelde nadelen, alles mooi op elkaar afgesteld: printer, papier en inkt.

dscf1480_klein

Dit mooie kleinood meet amper 18/13/6 cm, noemt de Canon Selphy CP 1000 (ondertussen is er al een 1200 versie). Maximum grootte van de prints: 15/10 cm. Met de Fujifilm XT1 of X70 rechtstreeks met kabeltje verbonden levert hij perfecte kleurenprints. Reeds méér dan 2000 maal, zonder hapering, zonder verlies van papier of inkt.

Eén nadeel: Canon voorziet ‘niets’ om de milieu belastende lege inktcasette  te recupereren.  Spijtig: of hoe een bedrijf nog een hele weg af te leggen heeft in de milieu problematiek.

Canon Selphy printers

Dye-sublimation technology

Aanrader!  Absoluut!

Zonnige wintergroet, Fred

 

 

 

 

WYSIWYG

Een beeld is ‘pas’ een beeld als het geprint is (en onder het juiste licht getoond wordt)…

Eén van de grootste problemen van digitale fotografie, nu ik er mij een beetje in verdiep met de CVO lessen, is, dat ‘what you see’ is NOT ‘what you get’.  Dramatisch hoe een geprint beeld kan verschillen met het beeld ‘on screen’:  spitant op scherm, grauw grijs op de print. En aangezien we niet opteren voor de streepjes beelden van een eigen ‘cartridge’ printer, maar ze doorgeven aan een professioneel print labo, zou je verwachten… Niets is minder waar. Weliswaar zonder een scherm calibratie hier ten huize van…

Tussendoor, ik begrijp ‘niet’ hoe fotowedstrijd organisatoren een serie beelden jureren, zomaar op het scherm, zonder de print op ware grootte.  Maar dat even terzijde.

Dan is dat toch wat anders bij de ‘trage’ fotografie.  Vooreerst, zonder een print heb je geen beeld.  Ja, ok, ik weet wel van het scannen etc… maar dan zijn we terug bezig op de ‘snelle manier’ en terug naar wys is NOT wyg.   Neen, het ging hier over ‘trage fotografie.   🙂

Dus zonder print geen beeld: dan maar de doka in.  BTW: elke fotograaf van de 20ste eeuw was tevens, naast meester fotograaf en notabele van het dorp, ook een ‘meester printer’. (En hij verdiende goed z’n brood, wat we ook niet meer kunnen zeggen van de moderne fotograaf, die wedt dikwijls op 2 paarden: fotograaf in  bijberoep)  In de doka beschikken we dus wel over de mogelijkheden om te calibreren, te verfijnen, af te stemmen…

Resultaten te zien, ten huize van…

Trage groeten…

Fred

 

 

 

 

Gilbert Fastenaekens Noces

 

Toen, in oktober 2003, Francis Vansina en ikzelf op zoek gingen naar een drukker voor een postuum ‘afscheidsboek’ voor de overzichtstentoonstelling van Paul Vandepitte (ook méér in een volgend bericht) mochten we de proefdrukken bewonderen van een voor ons onbekend fotograaf: Gilbert Fastenaekens.  Het drukwerk was ‘zo’aantrekkelijk mooi.  Een inspiratiebron en een andere manier om naar de naakte winternatuur te kijken.

Gedrukt in ‘trichromie’, bij Salto 2 in Rekem-Lanaken, de drukker had er al zijn kunde ingelegd. Ik vermoed dat de drukkerij  er niet meer is (?).

‘Noces’ van  Fastenaekens is biezonder. Adembenemend. En niet alleen dit werk. Kijk ook naar z’n nachtopnames, en z’n recent kleurwerk.

© Gilbert Fastenaekens

een link naar enkele andere beelden uit het boek:  Noces Gilbert Fastenaekens

ISBN 2 930115 10 6

Winterwandelen

Telkens de donkerste dagen van het jaar het licht ‘verjagen’ denk ik terug aan Fastenaekens. (Gilbert Fastenaekens, om precies te zijn, meer hierover in een volgend blogbericht). De natuur verliest zowat elke schroom en staat te pronken in z’n verrimpeld blootje. Wind, regen en  verloren gelopen honden maken telkens het weinige, frêle licht in het bos ‘anders’. Tijd om terug te opteren voor de ‘trage (analoge) fotografie.  Maar nu was het nog even oneerbiedig ‘snel’.  Alvast terug in het heerlijke ‘zwart-vele tinten grijs-wit’.

blog_wandeling_2

blog_wandeling_1