Een bijzondere ontmoeting

865 gram weegt het ‘ding’… Zou ik of zou ik niet? Het licht is toch niet ‘dat’ vandaag? (foute redenering: elk licht is foto_waardig).  Elke km méér gaat dat ‘ding’ toch alleen maar zwaarder wegen… en ‘k wil niet ‘slenter_kijken’, maar stappen_mediteren.  Dan maar dat ‘ding’ thuisgelaten…  (heel foute redenering, zo blijkt achteraf)

De eerste 5km lukt het om nog wat mooi licht en dito plekjes te ontdekken.  Daarna is het al overschakelen op de blind_stap_modus.  De volgende keer, neem ik me voor, ga ik toch terug eens kiezen voor het ‘slenter’ alternatief.

Km 10 is telkens een zalig keerpunt.  Je weet niet, onbekende lezer, hoe veel deugd een ‘rust’_bank kan doen.  🙂 En bovendien is het geen metalen of plastieken gedrocht,  maar een pal in het midden van de Natuur_rijk Elewijt_wandel_lus houten bank, ééntje van Natuurpunt. De stilte alom tegenwoordig.

In de verte zie ik dat 2 wandelaars (man, vrouw?)  de bank ook in het vizier hebben.  Met duidelijke voorsprong.

“Mag ik erbij komen zitten?”  Ik mocht. Hij was kernfysicus. Zij lerares (en véél te bescheiden). Hij van de Noorder-Kempen, globetrotter, zij gaf les in Kessel-lo.   Ze waren vermoedelijk nog iets minder jong dan ikzelf: zij had haar schoonheid weten te behouden zonder enig cosmetisch truukje, maar dit terloops. Mooi naturelle dus. 🙂

In een nostalgisch ge-ping-pong van kernenergie over KWO, hete zomer, te kort aan water… kwamen we plots bij zwart-wit fotografie terecht. Hij, de kernfysicus, had, warempel, ook z’n doka in de kelder (gehad).  In al die vele kennis en kunde kon ik toch niet achterblijven en sprak fier over de 7 beelden in de prachtige locatie van het CC in Mechelen.

“Mijn zoon heeft er ook tentoongesteld!” zei de Noorder_man.  “Dit jaar nog”!

“Wat? Hoezo? Wanneer?…” kon ik m’n verbazing niet onderdrukken…

“Tim Dirven” was dus de zoon! En alle bekende Sint-Lukas Brussel namen konden niet uitblijven: Valère die met z’n opdrachten Vlaanderen langs Carlo, Lieven, Erwin en vele andere leerde fotograferen.

“Helaas” zei ik, het rood op de wangen.  “Heb m’n fototoestel niet bij”  Kwaad dus op m’n eigen… “Kan helaas geen portretje maken van jullie beiden”.  Heel spijtig!

Dan maar gekozen voor het alternatief van (plus minus 🙂 ) duizend woorden, zonder één beeld!  De volgende 10km zocht ik die woorden… 🙂

Asjemenou, of tot wat een Natuurpunt-bank in staat is…

Fotogroet, Fred

ps:

(Ook Tim Dirven is overgestapt op ‘digitaal’ en van de gelegenheid gebruik makende heeft uw nederige dienaar toch ook even op het ‘TE’ van het digi-gebeuren gewezen: TE groot, TE scherp, TE kleurrijk zoveel TE’s…)

(Achteraf gezien: de vrouw in het trio gesprek was de slimste: zij luisterde al die tijd en liet de 2 grote ego’s zich maar wentelen in hun naar betere tijden heimwee. Wellicht, zeker,  heeft net ‘zij’ de meeste verdienste met het begeleiden van zoveel leerlingen daar in Kessel-Lo.. 🙂 )

Yvonne

Yvonne VE

ps: silver gelatine printje, nog helemaal intact, waarschijnlijk rond het jaar 1930 gemaakt, ongeveer 88 jaar oud, het printje…men vertelle het voort aan al die digi-grafen

fotogroet, fred

 

Kort, korter, kortst..

Een beeld, je bekijkt het meestal op ‘diagonaal afstand’ van het beeld.  Ter verduidelijking: een foto van 0,8m op 1 m met diagonaal van …. oei, wat doen we nu… stelling van Pythagoras en een Excel rekenblad of een tekenblad er bijhalen…??  🙂

…. na enig rekenwerk… 🙂

stanislas_1

© Stanislas Huaux

Juist dus, dat beeld van 0,8 m op 1m, we bekijken het best op minimum ongeveer 1,3 meter van het beeld af…

Durf je, dichter komen is een ontgoocheling, dikwijls, nooit ver weg…

Maar soms kunnen we het niet laten en gaan we toch dichter en dichter kijken.  Zo ook bij de beelden van Stanislas Huaux, en groot is onze verbazing… telkens weer krijgen we méér detail en méér info en ‘mooier’ licht cadeau….

Rotselaar_Jong_Fanta

© Stanislas Huaux

’t Ja, bij nadere informatie, de fotograaf in kwestie doet z’n opnames op 8/10 inch kleuren film…asjemenou… Geen wonder dat ik er ‘frissons’ bij krijg… 🙂

Stanislas Huaux (klik)

Een naam om te onthouden in het Mechelse en ver daarbuiten

fotogroet, fred

 

 

Fotim

Vandaag om bepaalde ‘redenen’ Fotim bezocht… 🙂

Fotim  (klik)

Eén woord: vaklui !!  (contradictie in dit woord: van luiheid helemaal geen sprake) 🙂

DSCF7105

fotogroet, fred

 

Snel/traag.

Het is pas als je een fotografie workflow toepast en er midden in zit dat je er de nadelen van ondervindt.

Analoog was een hele tijd in de verdrukking door het ‘veel belovend land’ van de snelle fotografie.  Tot je er midden inzit en ook de nadelen ervan ontdekt.  De snelle fotografie (te beginnen met het fototoestel) is zeer complex (gelukkig maar, getuige de vele cursussen).  En éénmaal ‘toch’ dit allemaal onder de knie staan er ‘geen limieten’ meer op de wereld van het ‘te veel’: te veel beelden, te kleurrijk, te scherp, te clean, te grote afdrukken (door anderen gemaakt) om niet te spreken over de ‘gedrochten’ van de HDR toestanden (zie de fotoclub syndroom toestanden).

En het grootste nadeel van de snelle fotografie is nl. al de ‘massa tijd’ die je spendeert aan het schermwerk, zonder dat je enige garantie hebt dat het beeld ook op ‘dezelfde manier’ getoond wordt op al die ‘andere variaties van schermen’.

Een beeld is pas een beeld als het geprint wordt.

Ondertussen wordt de trage fotografie terug als een volwaardig alternatief aanzien , zoekt het eerder de meditatieve, kunstzinnige weg…
Traag bij de opnames, traag bij de verwerking ervan én een heerlijke tijd bij het zelf printen in de doka. De fotograaf kan het hele proces zelf ‘bemeesteren’: de print is een wezenlijk onderdeel van de trage fotografie. Bovendien blijven vele doka print technieken uniek: bvb collodium, zoutdruk silver gelatine print, palladium print.

Is de trage fotografie nog commercieel haalbaar? Kan je ervan leven? Wellicht niet, maar dat is de ‘aan het scherm gekluisterde’ fotografie evenmin. De snelle fotograaf is veroordeeld tot het zoeken van een 2de job.

Lees in dat verband ook: https://efbeo.blog/2017/04/27/fotograaf-mv/

Als zelfs een topfotograaf (Stephan Vanfleteren) om steun vraagt aan de overheid, dan weet je het wel…

Apple

Af en toe keek ze vrij ernstig naar haar scherm… “Slechte cijfers?” vroeg ik…  Niet echt glimlachte ze.  Ondertussen kon het studenten getater van de bank achter ons haar niet storen…

“Al Richter gaan bewonderen in het SMAK?” was m’n 2de poging… De stijlvolle vingers gleden over het toetsenbord en een stille glimlach was haar vriendelijk antwoord.

In ‘me_too’ tijden leek het me niet gepast om nog een derde vraagje te verzinnen.  M’n uitgesmeten visjes stierven dan maar een eenzame dood.  De “Apple” dame leek niet te verwurmen: ze was ‘te’ verdiept in haar academische drukte… 🙂

F1381_04_01F1381_04_02

Dan me maar gefixeerd op de prachtige Vlaamse lucht_landschappen… 🙂

F1381_05_01F1381_05_02

F1381_06_01F1381_06_02

 

De trein is altijd een beetje reizen 🙂 : snel reed de ‘machinist’ het Zuid binnen…

fotogroet, fred

ps: de TMY-2 @800 iso in X-tol 1+1, 20°C, 10′ à 10′ 30″ houdt goed stand, zien wat de prints geven