Hemelsbreed

Er ‘is’ een ‘hemelsbreed’ verschil tss scan, scherm_beeld en print. En je wordt er dagelijks mee geconfronteerd.  Lees het DS weekblad op scherm en kijk dan wat er van overblijft van de Michiel Hendrickx beelden in het ‘gedrukte’ exemplaar.  Fotografen in opleiding worden ondergedompeld in concepten en andere mode verschijnselen maar weten amper een beeld te printen. …  Hieronder een digi fotoke van een print: de magie van de print is haast helemaal verdwenen… Je zou haast geen beelden meer ‘publiceren’…

© efbeo

fotogroet, fred

Een bijzondere ontmoeting

865 gram weegt het ‘ding’… Zou ik of zou ik niet? Het licht is toch niet ‘dat’ vandaag? (foute redenering: elk licht is foto_waardig).  Elke km méér gaat dat ‘ding’ toch alleen maar zwaarder wegen… en ‘k wil niet ‘slenter_kijken’, maar stappen_mediteren.  Dan maar dat ‘ding’ thuisgelaten…  (heel foute redenering, zo blijkt achteraf)

De eerste 5km lukt het om nog wat mooi licht en dito plekjes te ontdekken.  Daarna is het al overschakelen op de blind_stap_modus.  De volgende keer, neem ik me voor, ga ik toch terug eens kiezen voor het ‘slenter’ alternatief.

Km 10 is telkens een zalig keerpunt.  Je weet niet, onbekende lezer, hoe veel deugd een ‘rust’_bank kan doen.  🙂 En bovendien is het geen metalen of plastieken gedrocht,  maar een pal in het midden van de Natuur_rijk Elewijt_wandel_lus houten bank, ééntje van Natuurpunt. De stilte alom tegenwoordig.

In de verte zie ik dat 2 wandelaars (man, vrouw?)  de bank ook in het vizier hebben.  Met duidelijke voorsprong.

“Mag ik erbij komen zitten?”  Ik mocht. Hij was kernfysicus. Zij lerares (en véél te bescheiden). Hij van de Noorder-Kempen, globetrotter, zij gaf les in Kessel-lo.   Ze waren vermoedelijk nog iets minder jong dan ikzelf: zij had haar schoonheid weten te behouden zonder enig cosmetisch truukje, maar dit terloops. Mooi naturelle dus. 🙂

In een nostalgisch ge-ping-pong van kernenergie over KWO, hete zomer, te kort aan water… kwamen we plots bij zwart-wit fotografie terecht. Hij, de kernfysicus, had, warempel, ook z’n doka in de kelder (gehad).  In al die vele kennis en kunde kon ik toch niet achterblijven en sprak fier over de 7 beelden in de prachtige locatie van het CC in Mechelen.

“Mijn zoon heeft er ook tentoongesteld!” zei de Noorder_man.  “Dit jaar nog”!

“Wat? Hoezo? Wanneer?…” kon ik m’n verbazing niet onderdrukken…

“Tim Dirven” was dus de zoon! En alle bekende Sint-Lukas Brussel namen konden niet uitblijven: Valère die met z’n opdrachten Vlaanderen langs Carlo, Lieven, Erwin en vele andere leerde fotograferen.

“Helaas” zei ik, het rood op de wangen.  “Heb m’n fototoestel niet bij”  Kwaad dus op m’n eigen… “Kan helaas geen portretje maken van jullie beiden”.  Heel spijtig!

Dan maar gekozen voor het alternatief van (plus minus 🙂 ) duizend woorden, zonder één beeld!  De volgende 10km zocht ik die woorden… 🙂

Asjemenou, of tot wat een Natuurpunt-bank in staat is…

Fotogroet, Fred

ps:

(Ook Tim Dirven is overgestapt op ‘digitaal’ en van de gelegenheid gebruik makende heeft uw nederige dienaar toch ook even op het ‘TE’ van het digi-gebeuren gewezen: TE groot, TE scherp, TE kleurrijk zoveel TE’s…)

(Achteraf gezien: de vrouw in het trio gesprek was de slimste: zij luisterde al die tijd en liet de 2 grote ego’s zich maar wentelen in hun naar betere tijden heimwee. Wellicht, zeker,  heeft net ‘zij’ de meeste verdienste met het begeleiden van zoveel leerlingen daar in Kessel-Lo.. 🙂 )

Snel/traag.

Het is pas als je een fotografie workflow toepast en er midden in zit dat je er de nadelen van ondervindt.

Analoog was een hele tijd in de verdrukking door het ‘veel belovend land’ van de snelle fotografie.  Tot je er midden inzit en ook de nadelen ervan ontdekt.  De snelle fotografie (te beginnen met het fototoestel) is zeer complex (gelukkig maar, getuige de vele cursussen).  En éénmaal ‘toch’ dit allemaal onder de knie staan er ‘geen limieten’ meer op de wereld van het ‘te veel’: te veel beelden, te kleurrijk, te scherp, te clean, te grote afdrukken (door anderen gemaakt) om niet te spreken over de ‘gedrochten’ van de HDR toestanden (zie de fotoclub syndroom toestanden).

En het grootste nadeel van de snelle fotografie is nl. al de ‘massa tijd’ die je spendeert aan het schermwerk, zonder dat je enige garantie hebt dat het beeld ook op ‘dezelfde manier’ getoond wordt op al die ‘andere variaties van schermen’.

Een beeld is pas een beeld als het geprint wordt.

Ondertussen wordt de trage fotografie terug als een volwaardig alternatief aanzien , zoekt het eerder de meditatieve, kunstzinnige weg…
Traag bij de opnames, traag bij de verwerking ervan én een heerlijke tijd bij het zelf printen in de doka. De fotograaf kan het hele proces zelf ‘bemeesteren’: de print is een wezenlijk onderdeel van de trage fotografie. Bovendien blijven vele doka print technieken uniek: bvb collodium, zoutdruk silver gelatine print, palladium print.

Is de trage fotografie nog commercieel haalbaar? Kan je ervan leven? Wellicht niet, maar dat is de ‘aan het scherm gekluisterde’ fotografie evenmin. De snelle fotograaf is veroordeeld tot het zoeken van een 2de job.

Lees in dat verband ook: https://efbeo.blog/2017/04/27/fotograaf-mv/

Als zelfs een topfotograaf (Stephan Vanfleteren) om steun vraagt aan de overheid, dan weet je het wel…

5 *****

5 ***** sterren fotografie, Fotografie met een hoofdletter.  Bestaat uit voor 95% uit talent en doorzettingsvermogen… Koop het DS weekblad van dit w-e en geniet en bewonder het werk van S. Vanfleteren!

Helaas, helaas, de prints in het weekblad zijn amper een afkooksel van de beelden van het scherm…

wys ISNOT wyg!!!

© Stephan Vanfleterenin DS Weekblad

nederige groet, fred

Over fotogeluk

Het combineren van academie/fotoschool en full time job was steeds een haat-liefde gegeven.   Moeilijk was het evenwicht:  de dame van de fotografie verdraagt geen concurrentie, zo ook een sales job. Het is voor beide óf 0% óf 100%,  met een ‘beetje’ fotografie in je hoofd, dat doe je ‘haar’ niet aan…

[Ik weet trouwens niet hoe ze het doen, al de dames van de CVO_klas nu,  met nog ‘een méér dan full time’ job!  Is dat die vrouwelijke multi-tasking? 🙂 ]

De ‘eerste keer’: dat was, geloof ik, want gelukkig zijn er wat negatieven om het geheugen op te frissen,  in het jaar 74-75.   Valeer Vanbekbergen  was de leraar in groep T en met de Brusselaar Julien Vrebos in de klas had ik al snel door dat het me aan ‘te veel’ fototalent ontbrak en gaf er dus snel de brui aan.  Of was “de kunde om boeiende beelden van snert te onderscheiden toch ook een beetje een fototalent?” maak ik dan mezelf wijs… 🙂

De opdrachten bleven wél diep in het geheugen gegrift:  Structuur, Licht, Ronding, Ritme, Diepte, Beweging, Vrij werk…

Toen, we schrijven 2002-2003, ik nog redelijk, letterlijk, mobiel in het Limburgse rondtoerde, volgde ik twee academiejaren bij Carlo, (Carlo Valkenborgh): een naam die klinkt als een klok in de fotografie wereld in Hasselt en ver daarbuiten.  Een meester-printer ook.  Volle zaterdagen brachten we door in de grote donkere kamers: telkens met half open knipperende ogen een weg banend naar het daglicht in z’n leslokaal… En met de kenmerkende houding van bril op het hoofd en de print tegen de neus…  “Niet scherp genoeg” galmde het regelmatig in het klaslokaal…

“En de opdrachten van het eerste jaar ?” zal je vragen… Jawel, jawél…  Structuur, licht,  enz, enz…  🙂

Het waren twee prachtige fotografie_academie_jaren… Al bleef het conflict met de sales job steeds sluimerend aanwezig.

Toen dat sales rondtoeren eerder in Oost en West gebeurde, kwam ik in contact met Lieven Nollet junior (klik)  (2010-2011) .  En herkende dezelfde ondefinieerbare fotoleraar_eigenschappen, zonder echter iets te weten over z’n fotografie opleiding.  Het werd een gedreven 3de foto academie jaar met Galerie Zebra en andere Jerôme de Perlinghi TT ‘s als uitspattingen…  En wat waren de opdrachten van de eerstejaars daar in Sint-Niklaas?  Juist: Ritme, Licht, Structuur enz…

En nu dit jaar : dezelfde begeestering, dezelfde bril-print-neus houding, dezelfde sneren van ‘niet scherp genoeg’… ErwinV…  En de opdrachten?… 🙂

Is de gemeenschappelijke lichaamstaal: bril omhoog, foto dichtbij de neus en scherpte controleren een erfenis van Vanbekbergen?

Allen waren ze zo vriendelijk ‘niet’ van hun eigen werk gebruik te maken bij het leren ‘zien’.

Had ik driemaal geluk?  Of is geluk een beetje afdwingbaar? Of is het eerder het kinderhand dat gauw gevuld is. 🙂

Dat Sint Lucas goeie fotografen aflevert weet ik niet echt, zeker is dat er uitstekende fotoleraren gevormd werden.  Met deze: dank heren voor zovele goeie foto_leermomenten.

fred

Geleerd?

Wat leerden we in de 8 maanden intensieve CVO lessen?

Steile leercurve: noties zoals diafragma en sluitersnelheid, laat staan ISO waren voor veel cursisten, in september 2016 ‘een beetje of helemaal chinees’.  Al een heel poosje praten ze nu (de cursisten) over zone III of zone VII alsof het niets is… Na 8 maanden…

Invulflitsen…zonder geheimen…

Sterke vrouwelijke creativiteit (een evidentie, 🙂 maar dat wisten we al een hele tijd).

Maar, we zijn nog niet aan de printsessie toe… (want daar knijpt het schoentje): je hebt het printresultaat niet in eigen handen.

Méér zelfs: je hebt helemaal geen controle over, geen meester van de zeer complexe workflow.  Een beeld is pas een beeld als het geprint is en dat is nu juist het probleem: de prints, met al de tussenliggende problemen: te donkere/heldere en te weinig of te contrastrijke beelden in dat programma, op dat scherm… enz, enz.

Ook veel te complexe fototoestel toestanden: dingen die helemaal niet nodig zijn.

De zeer beperkte dynamic range van de snelle fotografie, die ook nog sterk afneemt bij hogere iso’s

Een cursus opdracht?  Start met een plan!

Scherp of niet scherp!  Een onderschatte kwaliteit van een beeld.  Leuke toestanden. 🙂

Zonder cursus krijg je geen voet aan de grond in de snelle (?) fotografie wereld.  Of is snel eerder traag voor iedere toekomstige digi_graaf?

Trage groet, fred

 

ps: of het anders verwoord: de wet van behoud van ellende geldt nog méér voor de snelle fotografie.