Vakmanschap

Na 40 seconden weet je het.

‘k Wou de man in levende lijve zien. (kwestie van het spreekwoordelijke ‘vlees en de kuip’)

Vandaag was het Geert, Geert Stevens: boekbinder en dozenmaker, om het licht oneerbiedig te zeggen. Wegens Corona verplichtingen was het bezoek echter te kort, hopelijk volgende maal met minder virus dreiging.

O, hoe zeer ben ik, telkenmale, onder de indruk van de man (of vrouw) voor mij, van zijn/haar vakmanschap!

Op zoek naar een doos bekleed met linnen en op maat gemaakt? Richting Herentals, Dikberd 34, zit je sowieso goed.

http://deboekbinder.be

ps1: hoe minder kwaliteit van je beelden, hoe méér aandacht je moet schenken aan print en presentatie kwaliteit… 🙂

ps2: de print in de doos is nog niet door de warmtepers gehaald…

ps3: de voorpagina van de doos heeft een lichte ‘indruk’: ruimte voor een printje 12 op 12

ps4: de grijswaarden van de doos zullen hier wellicht niet zo correct weergegeven, er is ruime keuze uit vele kleuren en tinten

ps5: diepte van de doos 3cm, grootte van het papier 17,8/24cm, print 12/12cm

fotogroet, fred

Jongeman

Station Vilvoorde…een Rolleiflex rond een nek voorbijwandelend..het trok méér dan m’n aandacht… en ik had nog tijd (neen de trein was niet te laat, ‘ik’ was weeral te vroeg…)

(Dat ‘te vroeg’ zijn is een misvorming, van 25 jaar met dagelijkse ‘afspraken’ en files te werken…)

Stiekem ‘hem’ dus ingehaald… het was een Rollei 4, hij was pas een dag of twee ‘jong’.  Betweterig wees ik hem wat prachtig licht van die ochtendmist aan:  we wisselden nog wat gegevens uit.  Hij (Sander of Lander, ja dat gehoor van me… ook nog iets dat verslijt 🙂 ) Hij ging me de foto doorsturen, erg benieuwd ernaar. 

Bij de terugreis een lensje en een camera getest: het prachtige ochtend licht (ps), dat je bijna niet ziet, was al helemaal weg. 

fotogroet, fred

ps: uitspraak van Pol Vandepitte: “Het mooiste licht is het licht dat je ‘bijna’ niet ziet… “

WordPress

Het onderweg zijn met WordPress, zonder html kennis, én overgeleverd worden aan templates: het is tegelijkertijd een boeiende maar ook frustrerende bezigheidstherapie… veel trial and error ook. En ook veel WYS is ‘not‘ WYG… 🙂 De lay-out voor zowel smart, I-pad als pc-scherm moet kloppen en dat is niet altijd zo… Voor het beheer van foto ‘galeries’ zijn wij, de would-be fotografen (excuus: ‘ik’, dat van dat ‘would-be’) iets té veeleisend… Maar het onderweg zijn is leuk… 🙂

© efbeo

fotogroet, fred

Een bijzondere ontmoeting

865 gram weegt het ‘ding’… Zou ik of zou ik niet? Het licht is toch niet ‘dat’ vandaag? (foute redenering: elk licht is foto_waardig).  Elke km méér gaat dat ‘ding’ toch alleen maar zwaarder wegen… en ‘k wil niet ‘slenter_kijken’, maar stappen_mediteren.  Dan maar dat ‘ding’ thuisgelaten…  (heel foute redenering, zo blijkt achteraf)

De eerste 5km lukt het om nog wat mooi licht en dito plekjes te ontdekken.  Daarna is het al overschakelen op de blind_stap_modus.  De volgende keer, neem ik me voor, ga ik toch terug eens kiezen voor het ‘slenter’ alternatief.

Km 10 is telkens een zalig keerpunt.  Je weet niet, onbekende lezer, hoe veel deugd een ‘rust’_bank kan doen.  🙂 En bovendien is het geen metalen of plastieken gedrocht,  maar een pal in het midden van de Natuur_rijk Elewijt_wandel_lus houten bank, ééntje van Natuurpunt. De stilte alom tegenwoordig.

In de verte zie ik dat 2 wandelaars (man, vrouw?)  de bank ook in het vizier hebben.  Met duidelijke voorsprong.

“Mag ik erbij komen zitten?”  Ik mocht. Hij was kernfysicus. Zij lerares (en véél te bescheiden). Hij van de Noorder-Kempen, globetrotter, zij gaf les in Kessel-lo.   Ze waren vermoedelijk nog iets minder jong dan ikzelf: zij had haar schoonheid weten te behouden zonder enig cosmetisch truukje, maar dit terloops. Mooi naturelle dus. 🙂

In een nostalgisch ge-ping-pong van kernenergie over KWO, hete zomer, te kort aan water… kwamen we plots bij zwart-wit fotografie terecht. Hij, de kernfysicus, had, warempel, ook z’n doka in de kelder (gehad).  In al die vele kennis en kunde kon ik toch niet achterblijven en sprak fier over de 7 beelden in de prachtige locatie van het CC in Mechelen.

“Mijn zoon heeft er ook tentoongesteld!” zei de Noorder_man.  “Dit jaar nog”!

“Wat? Hoezo? Wanneer?…” kon ik m’n verbazing niet onderdrukken…

“Tim Dirven” was dus de zoon! En alle bekende Sint-Lukas Brussel namen konden niet uitblijven: Valère die met z’n opdrachten Vlaanderen langs Carlo, Lieven, Erwin en vele andere leerde fotograferen.

“Helaas” zei ik, het rood op de wangen.  “Heb m’n fototoestel niet bij”  Kwaad dus op m’n eigen… “Kan helaas geen portretje maken van jullie beiden”.  Heel spijtig!

Dan maar gekozen voor het alternatief van (plus minus 🙂 ) duizend woorden, zonder één beeld!  De volgende 10km zocht ik die woorden… 🙂

Asjemenou, of tot wat een Natuurpunt-bank in staat is…

Fotogroet, Fred

ps:

(Ook Tim Dirven is overgestapt op ‘digitaal’ en van de gelegenheid gebruik makende heeft uw nederige dienaar toch ook even op het ‘TE’ van het digi-gebeuren gewezen: TE groot, TE scherp, TE kleurrijk zoveel TE’s…)

(Achteraf gezien: de vrouw in het trio gesprek was de slimste: zij luisterde al die tijd en liet de 2 grote ego’s zich maar wentelen in hun naar betere tijden heimwee. Wellicht, zeker,  heeft net ‘zij’ de meeste verdienste met het begeleiden van zoveel leerlingen daar in Kessel-Lo.. 🙂 )

USP van de analoge fotografie

Waarom nog met analoge fotografie starten?? Ligt daar misschien een oud schitterend fototoestel van opa of oma te verkommeren… ?? Wel in tegenstelling tot wat je wellicht denkt, meestal werken die nog

Of had je onlangs misschien een aanval van nostalgie??

Of een fan van zwart-wit fotografie?

F1436_09

En wat zijn dan dat die USP’s??

USP’s ofte Unique Selling Point’s….noemt die dingen… waarmee de analoge fotografie zich onderscheid in de grote massa heden ten dage beeldekens…

1) Zelf controle over het hele creatieve proces tot en met de eigen print.

2) 200 jaar vakmanschap voorbeelden van talloze fotografie meesters ter beschikking

3) Toegevoegde waarde van de kwaliteit van de print

4) Toegang tot schitterende waardevolle oude creatieve  technieken

4) uw foto archief 100 jaar intact voor zowel print als negatieven

En waar doe je dat nog heden ten dagen? SIMPEL: één adres CVO VOLT Leuven

5) en als toemaat krijg je de encyclopedische kennis en het fotografie talent van ene E.V.  er ‘bijna’ gratis bij, elke week gedurende 4 uren

Inschrijvingen analoge fotografie  (klik) Resultaten te zien op 22 juni

6) de traagheid van de analoge workflow: even weg van je smartphone en tablet en andere stresserende bezigheden

7) en als toemaat voor jezelf: elke week 4 uur doka meditatie

Niet twijfelen dus, doen…

fotogroet, fred

Het Zwarte Kadertje

Wat maakt KB, kleinbeeld ofte fullframe formaat, ja in analoog is dat zowat het kleinste formaat, wat maakt KB nog boeiend?

Want de snelle wereld heeft nu met de D850 toch het analoge 135 formaat bijgebeend.  Zowel voor resolutie als ‘recht op missers’ én kost én direct resultaat kom je al gauw terecht bij die snelle keuze.

En toch, dat ‘darkroom‘ zwart kadertje is onbetaalbaar (en de print controle ‘to the end’ ook natuurlijk).  Met als voordeel de verplichting om dan beter te kadreren en méér aandacht te geven voor de compositie . Een bewijs van een ‘niet gecropt’ beeld ook… Bovendien kan je blijven werken met relatief eenvoudige toestellen…

Dat zwarte kadertje heb ik gisteren, na vele eerdere, vroegere pogingen, opnieuw geschuurd en geschaafd… En voor ééns ben ik blij… 🙂 Een kinderhand is gauw gevuld. 🙂

En ja ik weet, in de snelle fotografie, plaats je het er zo in 1, 2 3 bij… wat je ook hebt gecropt…  Maar zó zijn we niet natuurlijk… Geen foefelaré.

Het zwarte randje van de foto: de handtekening van de ‘trage’ fotograaf… 🙂

DSCF6232_k_ex

fotogroet, fred

44

“Welke camera nemen we mee?” is een regelmatig wederkerende probleemstelling… 🙂  Zondag met drie fotokompanen naar de Condroz, zie link.  Dus niet te zwaar geladen zijn  want heel wat TT’s daar te bekijken en toch tegelijkertijd die ene ‘opname’ niet willen missen…

fotobiënale

Zou ik voor die oldtimer kiezen?  Bouwjaar (wellicht) 1973, 44 jaar jong dus… Zou ‘hij’ het nog doen.  Het zou spijtig zijn zondag ‘niet’ te kunnen ‘klikken’…Met een camera die je niet ‘verklikt’… 🙂  En om in de regen te lopen is dit de ‘ideale’ camera. Met de paraplu boven je hoofd, kijkend naar al dat mooi licht door die ‘buikzoeker’… 🙂

DSCF5788DSCF5789

1973…Was dat ook niet het bouwjaar van de minder jongste dochter? Toen deed ik het nog met middenformaat! En ,shame on me, wat later heb ik me door al die marketing laten overhalen om voor een Minolta_achtig SRT 101 ding te kiezen.  Wijsheid komt niet voor de jaren… 🙂

 

‘Hem’ dus hem toch maar even getest…  En hij doet het… na 44 jaar… al een 17-tal jaar zonder onderhoudsbeurt…  Zoiets maken ze niet meer.  Pure nostalgie…

Trage groet, fred