Woman in the Mirror, Richard Avedon

dscf2467_klein

Een kanjer, een iconisch boek én iconische (mode-)fotograaf, de man werkte op 8/10 inch negatieven.  Dat is zowat grosso modo een 60 (!) maal groter opnameformaat dan de snelle full frame.

Richard Avedon (klik)

De beelden spreken voor zich.

Telkens genieten is het, bij dat doorbladeren van dit fotoboek.

 

ISBN 13: 978-0-8109-5962-0

© alle oorspronkele beelden van Richard Avedon

Trage fotogroet, Fred

De fotoleraar

De ‘kunst’kenners van de Luca school vonden z’n beelden te ‘vlak’.  Verongelijkt voelde hij zich. “Wat een bende eigenwijze betweters waren het daar in Luca Genk…” me een betoog opdissend, de politieke spelletjes in ‘kunstminnend’ Vlaanderen me vertellend.

Ik ging er wijselijk niet op in: wetend dat ‘kunst’ en “kunstbetoog” vaak ook te maken heeft met weinig_zelf_relativerende grote ego’s.

Maar, nu ik me er beetje verder in ‘zijn’ veelvuldige beelden verdiepte (terloops: welke fotoleraar pronkt nu met eigen werk?)  bleek die opmerking van de Luca mensen toch niet zo ongegrond: grijs, flets, vlak, noem het hoe je wil.  Wellicht gewoon het technische gevolg van de snelle fotografie met één of ander filtertje.  Niet alleen ‘zijn” beelden vertoonden die grijze pap, maar ook de beelden van haast al z’n leerlingen…

Toen ik hem daarop wees (uiteindelijk is in zwart-wit fotograferen iets helemaal anders dan in kleur fotograferen en omzetten naar zwart-wit en daar een filtertje op toepassen) werden plots de beelden van z’n leerlingen contrastrijker, soms zelfs kleurrijker.  🙂

De apotheose kwam er dit w-e aan:  “Kijk eens hoe ik van een doordeweekse opname een collodion beeld maak (in 15sec!)” …wou hij duidelijk maken.  hij was er zelfs fier op. Hij, de fotoleraar, beseft dus ‘helemaal niet’ dat het 3D effect in het beeld van een wet plat collodion zo interessant is en met een print (laat staan een scherm)  je dat nooit kan bereiken.

En vandaag, klap op de vuurpijl, storten de leerlingen zich op de HDR techniek…Ik heb de communicatielijnen verbroken… Soms is ‘te veel, trop en trop, te veel’… 🙂

Fotoleraar, een prachtig vak, een roeping,  maar voor sommigen veel te hoog gegrepen.

Lentegroet, Fred

ter info: Wet plate collodion techniek (klik)

Glas of geen glas 2

Vandaag in ‘Gallery 51‘ en ‘Gallery 51 too‘ beide TT’s (kleurwerk van Harry Gruyaert en zwart-wit analoog werk van Lee Friedlander) gaan bekijken.

dscf3518_klein

Daar waar de kleurbeelden van Gruyaert geen of weinig last hadden van reflecties, was dat helemaal niet zo met het werk van Friedlander.  In de beelden, mét glas ingekaderd, kon je telkens het grote raam weerspiegelt zien.

Spijtig!

dscf3521_klein

Morgen week-end… 🙂    Groet, Fred

PS: ik heb geen barietafdrukje van Friedlander gekocht (12.500 €), was boven m’n budget 🙂

 

 

 

Glas of geen glas

Glas, niet reflecterend glas, diasec  mistoestanden (hoe gruw ik daarvan) en weet ik veel meer… Zogezegd om de print te beschermen… Neen, niet doen!

Glas doodt je beeld. Het verbergt de print kwaliteit. Meestal slaagt men er ‘niet’ in om spiegelingen te vermijden, erger, dikwijls worden de beelden achter glas rechtover grote partijen vensterramen geplaatst: met als resultaat dat je bijna niets kan waarnemen van het beeld.  Ook vele musea slagen er niet in om de beelden ‘spiegelloos‘ op te hangen.

Niet doen dus, helemaal niet doen!  Weg ermee.

dscf3298_klein

 

 

Jean-Loup Sieff

Niet te veel woorden aan verspillen.  Gewoon er naar toe gaan. Zeker voor de trage fotografen onder ons: het zijn allemaal originele bariet prints die ‘er’ (Fotomuseum Charleroi klik) getoond worden.

En o, ja: je mag ook niet gestoord worden door wat naakt_landschapjes.

Heerlijke zwart-wit fotografie!

© Jean-Loup Sieff

Fotogroet, Fred

Over fotowedstrijden enzo

“Neem nooit deel aan fotowedstrijden!” zei me een getalenteerd beelden maker…

En staafde z’n betoog:

Stel dat er uit 1000 inzendingen er 1 beeld moet gekozen worden, wil dat zeggen dat de 999 anderen geen goede beelden waren??

Plaats een ‘andere jury‘ achter de beelden tafel (of tegenwoordig achter het alles verdoezelend pc-scherm) en je hebt een ander resultaat…!!

Zoals kritiek méér zegt over degene die kritiek geeft dan over de foto, zegt het resultaat van een ‘fotowedstrijd’ méér over de jury (en hun beelden kennis) dan over de zogenoemde ‘eerste prijzen’…

Dus graag weg dat fotoclub gedoe waar er een “eerste prijs” uitgereikt wordt door het ‘publiek’.  Het is méér een ronselen en optrommelen van potentiële op_jouw_foto_stemmers.  Eén voordeel wel voor de fotoclub: er komt wél wat publiek op af en de clubkas is weer voor een jaar gespekt. :-).

De enige echte scherprechter ivm al dan niet een goed beeld is ‘de tijd‘.  Messcherp fileert ‘hij, de tijd’ elk beeld die je, door al je blinde vlekken heen, als goed of uitstekend bestempelde.

Maw: ‘tijdloze’ beelden maken, het is niet iedereen gegeven.   Het is een kwestie van ‘talent’

een Stephan Vanfleteren kan dat:   Tijdloze Beelden (klik)

Zalige_vrijdag groet, Fred