FOAM

Telkens na een bezoek aan het FOAM valt me op hoe sterk onze Belgische fotografiemusea (FOMU Antwerpen, Musée de la Photographie Charleroi, Botanique Brussel) wel zijn.  Veel te nederig zijn ze, die Belgen!

© William Eggleston

En ook hier, spiegelingen in het glas van de tentoongestelde werken…

Weliswaar zeer boeiend kleurwerk William Eggleston, maar toch nog honger naar méér!  Gelukkig ligt z’n fotoboek hier op de tafel..

TT groet, fred

 

Fotograaf m/v

In vervlogen tijden was de fotograaf, naast de dokter, apotheker, pastoor, onderwijzer één van de notabelen van het dorp.  Een vakman was hij, niet afgeleid door multimedia: de fotograaf_notabele wist het zwartste zwart en het witste wit te combineren als geen ander, was betrouwbaar, had steeds een goed resultaat met welk licht hij ook fotografeerde.  Met een zeer beperkte ISO, een diafragma en snelheid: daarmee deed hij het.  Faalangst was hem onbekend.  En printen was voor hem een meditatie sessie.  Zijn gezin genoot mee van z’n bekendheid, z’n kinderen kregen meestal een middenklasse opvoeding.  Bovendien had de fotograaf (toen nog hoofdzakelijk van het mannelijke type)  nog vrije tijd om met z’n commerciële contacten op zondag de dorst te laven.

 

[Glasplaten van een onbekende fotograaf, on-vakkundig in beeld gebracht door ondergetekende…]

Ondertussen, vooral door de opkomst van de snelle fotografie, is het beroep van fotograaf tot een bij_beroepje ‘verworden’.  Met de moderne hoge iso’s (maar met amper wat dynamisch bereik), snelle sluitertijden, digitale zoom’s en andere ingebouwde ND filters waant iedereen zich topfotograaf:  men vertikt het om beroep te doen op een vakman/vakvrouw.  Het cirkeltje is algauw rond: want de vakman (m/vr) durft het niet aan om er ‘fulltime’ voor te gaan tenzij hij/zij kiest voor een hongerregime…

De moderne fotograaf (m/v) verdoet z’n tijd achter het scherm, heeft amper van diezelfde tijd om te fotograferen, laat staan wat contacten aan te zwengelen… En dus ervaring op te bouwen.  Omgekeerd: beroep doen op een moderne fotograaf brengt heel veel risico met zich mee.  De kans is groot dat hij/zij zich verslikt in verkeerde instellingen, haperende flitslichten. Elk plan van de fotograaf kan geboycot worden door ‘nulletjes en ééntjes’.

Toch is het óók een geluk: dat van die ‘complexe fototoestellen’ en moet iedereen naar de fotografie les om ze te doorgronden (om het daarna weer allemaal stante pede te vergeten).  De bijberoep_fotografen kunnen wat zekerheid inbouwen met een hoofdberoep: fotoleraar.  🙂

 

fred

 

 

 

 

500 CM

500CM of Bronica”? mailde de jonge man naar de ietwat oudere heer aan de overkant van de www.  En vervolgde: “In 99% van  de beelden ga je geen verschil zien…” om zich zelf te overtuigen om ‘niet’ voor die 500 te kiezen (want duidelijk duurder).

“Moeilijke vraag!” antwoordde de oude man diplomatisch… meteen de jonge man zijn ‘geen_ verschil_gelijk’ toegevend.  Er was zelfs méér: “Plaats een Hasselblad ‘kadertje’ rond een digi-beeldje, en de meesten van de ‘beholders’ gaan niet merken dat ze grandioos gefopt worden”.  Waarschijnlijk wikte hij dit als een te drastisch argument, dat de nostalgie van de trage fotografie deed uiteenspatten.

De jonge man, duidelijk gekweld door het G.A.S.syndroom (zie ps), bleef maar argumenteren van “Hoe dan ook wil ik zwart-wit analoog printen” naar “De kinderen groeien maar éénmaal op” en “de Hassie blijft toch z’n waarde behouden?”.

Met ingehouden overtuiging probeerde ik hem, (ja die oude man, dat was ondergetekende) toch van die aankoop_koorts te verlossen met “Het is de fotograaf die het beeld maakt, niet het fototoestel!”.

Ook een keuze tussen  ‘op reis gaan of aankoop’ en ‘ het is een kwestie van prioriteiten te stellen’ hielp niet .  “De zomerreis is al gepland” antwoordde hij wanhopig!

Het schuldgevoel bleef tussen het ge-mail pertinent aanwezig.  Hoe kon hij deze gezinsinvestering verantwoorden?  Dan maar de grove middelen gebruikt: “Weet je, beloof aan je echtgenote dat je familie beelden gaat maken zoals Alain Laboile dat doet, daar weerstaat ze niet aan…”  Hij antwoordde opgelucht: “Je hebt m’n gedachten gelezen 🙂 “.

De oude man’s ogen fonkelden… gelukkig kon de jonge man het niet opmerken… 🙂

Hieronder een beeldje met die iconische Hasselblad en de ‘echte’ zwarte kader.  Geniet.

F1080_02.jpg

Trage Hassie groet!  Fred

PS: Voor alle duidelijkheid: het gaat hier over een Hasselblad 500CM: een iconische fotomachine die 1) je nooit, ook niet na 15/20/50 jaren dienst in de steek laat  2) je kwaliteit als fotograaf meteen de hoogte injaagt, ingebeeld of niet  3) je laat fotograferen in het super vierkant formaat.

Enkele beelden van  familiefotograaf Alain Laboile (klik)

G.A.S.: Gear Acquiring Syndrome: de plotse opkomende  en niets ontziende ‘goesting’ om een nieuwe aankoop te rechtvaardigen: meestal eindigend met een aankoop en een besluit: ‘in het hebben van de zaak eindigt het vermaak’ of  ‘de weg naar is belangrijker dan het aankomen’   🙂